فصل هفتم مملكت غرناطه در نيمهء اول قرن هشتم هجرى و اوج كشاكش ميان بنى مرين و اسپانياى مسيحى 1 سلطان ابو الوليد اسماعيل در ماه شوال سال 713 ه / 1314 م بر تخت فرمانروايى غرناطه نشست . عصر او عصر استحكام اركان ملك و استقرار امور و احياء رسم جهاد بود . در اوايل فرمانروائيش به سال 716 ه لشكر قشتاله بر حسب عادت به حوالى غرناطه آمد و چند دژ و شهر را تصرف كرد و مسلمانان را در وادى فرتونه شكست داد . قشتاليان از اين پيروزى به وجد آمدند و آمدند تا جزيرة الخضراء را نيز تصرف كنند و راه امداد از مغرب به اندلس را ببندند . ولى سلطان ابو الوليد اسماعيل ناوگان خود را فرستاد تا از جزيره دفاع كند . قشتاليان از تصرف آن منصرف شدند و آهنگ هجوم به غرناطه نمودند . ابو الوليد اسماعيل از ابو سعيد سلطان مغرب يارى طلبيد ولى سلطان از يارىاش سر باز زد و خواست تا عثمان بن ابى العلاء را به سبب اعمالى كه در حق بنى مرين كرده بود تسليم او كند . سلطان ابو الوليد اسماعيل از عواقب كار بترسيد و لشكر عظيم قشتاله به غرناطه نزديك مىشد . سردار اين سپاه پدرو ( دوبطره ) و دون خوان سرپرستان آلفونسوى يازدهم پادشاه قشتاله بودند . جمعى از امراى قشتاله نيز با اين سپاه بودند و نيز گروهى از متطوعهء انگلستان به سردارى يكى از امراى انگلستان . مسلمانان براى رويارويى با دشمن به ارتفاعات البيره در نزديكى غرناطه رفتند . شمار سپاهيان غرناطه از شش يا هفت هزار تجاوز نمىكرد كه از اين عده هزار و پانصد تن